İleride -yanımızda anlatacak birileri olursa- kendi karantinamızı anlatacağız ancak inziva günleri dünya için ilk değil. Vebalı yılları araştırırken karantinadaki Shakespeare hakkında okuduklarımdan bahsetmek istiyorum.
1606 yılında tiyatrolar kapılarını kapadı. İki yıl önce 30.000 kişi Londra'dan vebadan hayatını kaybetmişti, tam bitti derken salgın geri döndü.
Vebanın semptomları korkunçtu: ateş, nefes darlığı, sırt ve bacaklarda ağrı, susuzluk ve tökezleme. Bazıları ayrıca “zihinlerde bulanıklık" yaşadı. 10 ila 35 yaşları arasındaki kişilerin özellikle savunmasız olduğu ortaya çıktı.Lord belediye başkanı, daha sert tedbirlerle yanıt vereceğine, dilencileri şehirden atacağına, enfekte olan her evin dışına bekçi atayacağını söyledi. Ancak herkes, bunların kolayca tutabileceği vaatler olmadığını biliyordu: Enfekte olan binden fazla Londralıyla, yetkililer bu kadar çok sayıda enfekte evin karantinasını sağlayacak kaynaklardan ve insan gücünden yoksundu.Veba Temmuz ayında Londra'nın büyük bir kısmına yayıldığında, Shakespeare'in mahallesi, Londra şehir surlarının hemen içinde kuzeybatıda bulunan St Olave's Silver Street kurtulmuştu. St Olave's küçük bir cemaatti ve 1606'dan önceki on yıl içinde kilise çanları, ölüler için yalnızca ortalama iki kez çaldı. 1606 yazında Londra'nın başka yerlerinde her hafta düzinelerce vebadan ölüm gerçekleşti.
Uzun karantina günleri Shakespeare’e olabildiğine boş vakit verdi. Evde bulunduğu süre boyunca Kral Lear, Macbeth ve Antonius ve Kleopatra gibi ölümsüz eserlerini kaleme aldı. Fakat bu izole hayatına rağmen Londra’daki Silver Street’teki ev sahibesi Marie Mountjoy’un Ekim 1606’da hastalığa nasıl yenik düştü ve yazar kısa bir süre sonra binayı terk etti. Ancak Shakespeare oyunlarındaki hiç kimse veba yüzünden ölmedi. Rahibin mektubunun Kuzey İtalya’daki karantina önlemlerine takılıp ellerine ulaşmaması nedeniyle ölen Romeo ve Juliet, vebadan dolayı gerçekleşen ölümlere en çok yaklaşan karakterlerdi.
